تاریخ : جمعه 29 خرداد 1394 | ساعت 18 و 24 دقیقه و 46 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی







 

وخت اِ دُزی به دُز به جونی

آطو که مه و خوتَ اِدونی

تو جمع نخو غذا زیادی

تنا که ببی خُب اِدلونی

                                                                جلال صفائی پور

ترجمه:

زمانی که دزدی می کنی به آرامی دزدی کن!

آن طور که من و خودت می دانی!

تا در میان جمع بودی خیلی غذا نخوردی

وقتی که تنها شدی با ولع بسیار شروع به خوردن کردی!                          





طبقه بندی: شعر رودان،  شاعران رودان،  هرمزگان شناسی،  شاعران هرمزگان، 
برچسب ها: شعر رودان، گویش رودانی، ادبیات فولکلور هرمزگان، شاعران رودان،  

تاریخ : جمعه 29 خرداد 1394 | ساعت 18 و 12 دقیقه و 34 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

دیدی آخر ز محبت گل بی خار چه کرد


تیر عشقش به دل بلبک زار چه کرد


آنکه از روی ازل خاک نهادم بسرشت


بر دلم پنجره ی چرخش افکار چه کرد


قدم از خانه زدم بهر رضای هوسم


خود ندانم که مرا آن شب عیار چه کرد


بی خبر از دو جهان شاد و غزلخوان بودم


با من غمزده در وسوسه بازار  چه کرد

 

 

نعمت ا... کریمی  (علی پروین )




تاریخ : جمعه 29 خرداد 1394 | ساعت 17 و 49 دقیقه و 59 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

 

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

آری! افطار رطب در رمضان مستحب است

روز ماه رمضان، زلف میفشان که فقیه

بخورد روزهٔ خود را به گمانش که شب است

زیر لب، وقت نوشتن همه کس نقطه نهد

این عجب! نقطه خال تو به بالای لب است

یا رب! این نقطهٔ لب را که به بالا بنهاد؟

نقطه هر جا غلط افتاد، مکیدن ادب است

شحنه اندر عقب است و، من از آن می‌ترسم

که لب لعل تو، آلوده به ماء العنب است

پسر مریم اگر نیست چه باک است ز مرگ

که دمادم لب من بر لب بنت العنب است

منعم از عشق کند زاهد و، آگه نبود

شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است

گفتمش ای بت من، بوسه بده جان بستان

گفت: رو کاین سخن تو، نه بشرط ادب است

عشق آنست که از روی حقیقت باشد

هر که را عشق مجازیست حمال الحطب است

گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد

سودن چهره به خاک سر کویش سبب است

 



تاریخ : جمعه 29 خرداد 1394 | ساعت 17 و 42 دقیقه و 34 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

غزل شمارهٔ ۱۱۴  

      
          رمـضـان آمـد و شـد کـار صـراحـی از دست
          بـدرسـتـی کـه دل نـازک سـاغـر بـشـکـست
          مـن کـه جـز بـاده نـمـی‌بـود بـدسـتـم نـفسی
          دست گیرید که هست این نفسم باد بدست
          آنـکـه بـی مـجـلـس مـسـتـان ننشستی یکدم
          ایـن زمـان آمـد و در مـجـلـس تذکیر نشست
          مــاه نــو چــون ز لـب بـام بـدیـدم گـفـتـم
          ایـدل از چـنـبـر ایـن ماه کجا خواهی جست
          در قـدح دل نـتـوان بـسـت مـگـر صبحدمی
          کـه تـو گـوئـی رمـضـان بار سفر خواهد بست
          خـون سـاغـر بـچـنـیـن روز نـمـی‌شاید ریخت
          رک بـربـط بـچـنـیـن وقـت نـمـی‌بـایـد خـسـت
          مـاه روزه سـت و مـرا شـربـت هجران روزی
          روز تـوبـه‌سـت و تـرا نـرگس جادو سرمست
          هیچکس  نیست که با شحنه بگوید که چرا
          کـنـد ابـروی تـو سـرداری مـسـتـان پـیوست
          وقـت افـطـار بـجـز خـون جـگـر خـواجـو را
          تـو مـپـنـدار کـه در مـشـربـه جـلـابی هست



تاریخ : جمعه 29 خرداد 1394 | ساعت 17 و 40 دقیقه و 17 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳ - در وداع ماه رمضان         
          بـرگ تـحـویـل مـی‌کـنـد رمـضـان
          بـــار تـــودیـــع بــر دل اخــوان
          یــار نـادیـده سـیـر، زود بـرفـت
          دیـر نـنـشـسـت نـازنـیـن مـهمان
          غـادر الـحـب صـحـبـةالـاحـبـاب
          فــارق‌الــخــل عــشـرة الـخـلـان
          مـاه فـرخـنـده، روی بـرپـیـچـید
          و عــلـک الـسـلـام یـا رمـضـان
          الـوداع ای زمـان طـاعت و خیر
          مــجــلــس ذکـر و مـحـفـل قـرآن
          مــهــر فــرمــان ایــزدی بـر لـب
          نـفـس در بـنـد و دیـو در زندان
          تــا دگــر روزه بــا جــهــان آیـد
          بـس بـگردد به گونه گونه جهان
          بــلــبــلــی زار زار مــی‌نــالــیـد
          بــر فــراق بــهــار وقــت خــزان
          گــفــتــم انـده مـبـر کـه بـازآیـد
          روز نــوروز و لــالــه و ریــحـان
          گــفــت تـرسـم بـقـا وفـا نـکـنـد
          ورنـه هـر سـال گـل دمد بستان
          روز بـسـیـار و عـیـد خواهد بود
          تــیــر مــاه و بـهـار و تـابـسـتـان
          تــا کــه در مــنــزل حـیـات بـود
          سـال دیـگـر کـه در غـریبستان
          خـاک چـنـدان از آدمـی بـخورد
          کـه شـود خـاک و آدمی یکسان
          هـردم از روزگـار مـا جزویست
          کـه گـذر مـی‌کـنـد چو برق یمان
          کــوه اگـر جـزو جـزو بـرگـیـرنـد
          مــتـلـاشـی شـود بـه دور زمـان
          تـاقـیـامـت کـه دیـگر آب حیات
          بـازگـردد بـه جـوی رفـتـه روان
          یـارب آن دم کـه دم فـرو بندد
          مــلــک الـمـوت واقـف شـیـطـان
          کار جان پیش اهل دل سهلست
          تــو نــگــه دار جــوهــر ایــمـان




تاریخ : جمعه 29 خرداد 1394 | ساعت 17 و 38 دقیقه و 46 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

غزل شمارهٔ ۳۷۰         
          آمــد رمــضــان و عــیــد بـا مـاسـت
          قــفــل آمــد و آن کـلـیـد بـا مـاسـت
          بــربــســت دهـان و دیـده بـگـشـاد
          وان نــور کـه دیـده دیـد بـا مـاسـت
          آمـــد رمـــضـــان بــه خــدمــت دل
          وان کـش کـه دل آفـریـد بـا مـاسـت
          در روزه اگـــر پـــدیـــد شـــد رنــج
          گـــنــج دل نــاپــدیــد بــا مــاســت
          کـــردیــم ز روزه جــان و دل پــاک
          هــر چــنــد تــن پــلــیـد بـا مـاسـت
          روزه بــــه زبــــان حـــال گـــویـــد
          کـم شـو کـه هـمـه مـریـد بـا مـاسـت
          چون هست صلاح دین در این جمع
          مــنــصــور و ابــایــزیــد بــا مــاسـت




تاریخ : جمعه 29 خرداد 1394 | ساعت 17 و 36 دقیقه و 23 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

غزل شمارهٔ ۴۶۷         
          زان مـی عـشـق کـز او پخته شود هر خامی
          گـر چـه مـاه رمـضـان اسـت بـیـاور جـامـی
          روزهـا رفـت که دست من مسکین نگرفت
          زلـف شـمـشـادقـدی سـاعـد سـیـم اندامی
          روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
          صـحـبـتـش مـوهـبـتـی دان و شـدن انعامی
          مــرغ زیـرک بـه در خـانـقـه اکـنـون نـپـرد
          کـه نـهـاده‌سـت بـه هـر مجلس وعظی دامی
          گـلـه از زاهـد بـدخو نکنم رسم این است
          کـه چـو صبحی بدمد در پی اش افتد شامی
          یـار مـن چـون بـخـرامـد بـه تـمـاشـای چمن
          بـرسـانـش ز مـن ای پـیـک صـبـا پـیـغـامی
          آن حـریـفـی کـه شب و روز می صاف کشد
          بــود آیــا کــه کــنــد یــاد ز دردآشــامــی
          حـافـظـا گـر نـدهـد داد دلـت آصـف عـهـد
          کـام دشـوار بـه دسـت آوری از خودکامی






تاریخ : پنجشنبه 24 اردیبهشت 1394 | ساعت 16 و 49 دقیقه و 24 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

گرگم و دربه در خصلت حیوانی خویش
ضرر اندوختم از این همه چوپانی خویش

تا نفهمند خلایق که چه در سر دارم
سالیانی زده ام مُهر به پیشانی خویش

منم آن ارگ، که از خواب غرور آمیزش
چشم واکرده سحرگاه به ویرانی خویش

رد شدی از بغل مسجد و حالا باید...
یا بچسبیم به تو یا به مسلمانی خویش

گاه دین باعث دل سنگی ما آدم هاست
حاجیان رحم ندارند به قربانی خویش

توبه گیریم که بازست درش، سودش چیست؟!
من که اقرار ندارم به پشیمانی خویش!

مُهر را پس بده ای شیخ که من بگذارم
سر بی حوصله بر نقطه ی پایانی خویش!



تاریخ : پنجشنبه 21 اسفند 1393 | ساعت 23 و 55 دقیقه و 29 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی


چشمان ِ تو گل ِ آفتابگردانند

به هر کجا که نگاه کنی ،

خدا آنجاست ...

 





تاریخ : پنجشنبه 21 اسفند 1393 | ساعت 23 و 53 دقیقه و 08 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

می گویم اما درد دل سر بسته تر بهتر

بغض گلوی مردها نشکسته تر بهتر


وقتی که چای چشم پر رنگ تو دم باشد

مردی که پیشت می نشیند خسته تر بهتر


در مکتب چشمت گرفتم کاردانی را

ابروی تو هر قدر ناپیوسته تر بهتر


سخت است فتح کشوری که متحد باشد

موهای تو آشفته و صد دسته تر بهتر


از دور می آیی و شعرم بند می آید

موی تو وا باشد زبانم بسته تر بهتر

 

 

از : حسین زحمتکش

 




تاریخ : پنجشنبه 21 اسفند 1393 | ساعت 23 و 50 دقیقه و 32 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

نگرانم !‌ ولی چه باید کرد؟
عشق، دلواپسی نمی فهمد !
درد من، خطِ میخی است عزیز
درد من را کسی نمی فهمد !
 
بغض کردن میان خندیدن
تکیه دادن به کوه ِ نامرئی
خسته ام از ضوابط عُرفی
خسته ام از روابط شرعی 
 
هیچ کس،‌ هیچ کس نمی داند
به نگاهت چه عادتی دارم
هیچ فرقی نمی کند دیگر
اینکه با تو چه نسبتی دارم …
 
تف به هر چه اصول، هر چه فُروع
تف به هرچه ثواب ، هرچه گناه
توی تاریک خانه ی دنیا
عقل، جنّ است و عشق، بسم الله !
 
چشم هایت نگاه خیسم را
مثل ِ برق سه فاز میگیرد
تو برایم جرقه ای وقتی
خانه را بوی گاز می گیرد !
 
زیر آتش فشان ِ‌ جنگ تو
یخ ِ هر چیز آب خواهد شد
مثل یک سرزمین ِ بی سرباز
همه چیزم خراب خواهد شد …
 
تو مرا زجر می دهی عشقم
مــازوخیسمی که دوستش دارم
من به اِشغال تو درآمده ام
صهیونیسمی که دوستش دارم !
 
 
 
 
ا



تاریخ : پنجشنبه 21 اسفند 1393 | ساعت 23 و 40 دقیقه و 39 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی


پدر بزرگم

در گذشته

زندگی می کرد

روزی که مُرد

به شکوفه های نارنج

گفته بود:

نارنج!

 





طبقه بندی: شاعران رودان،  شعر رودان،  شاعران ایران،  شاعران هرمزگان، 
برچسب ها: شعر کوتاه، پدر بزرگ، جلال صفائی پور، طرح، هایکو،  

تعداد کل صفحات : 20 ::      1   2   3   4   5   6   7   ...  

  • کد موزیک
  • مهم نیوز
  • کارت شارژ همراه اول