تبلیغات
شعر و ادبیات رودان و هرمزگان

حافظ و ماه رمضان


غزل شمارهٔ ۴۶۷         
          زان مـی عـشـق کـز او پخته شود هر خامی
          گـر چـه مـاه رمـضـان اسـت بـیـاور جـامـی
          روزهـا رفـت که دست من مسکین نگرفت
          زلـف شـمـشـادقـدی سـاعـد سـیـم اندامی
          روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
          صـحـبـتـش مـوهـبـتـی دان و شـدن انعامی
          مــرغ زیـرک بـه در خـانـقـه اکـنـون نـپـرد
          کـه نـهـاده‌سـت بـه هـر مجلس وعظی دامی
          گـلـه از زاهـد بـدخو نکنم رسم این است
          کـه چـو صبحی بدمد در پی اش افتد شامی
          یـار مـن چـون بـخـرامـد بـه تـمـاشـای چمن
          بـرسـانـش ز مـن ای پـیـک صـبـا پـیـغـامی
          آن حـریـفـی کـه شب و روز می صاف کشد
          بــود آیــا کــه کــنــد یــاد ز دردآشــامــی
          حـافـظـا گـر نـدهـد داد دلـت آصـف عـهـد
          کـام دشـوار بـه دسـت آوری از خودکامی




تاریخ ارسال : جمعه 29 خرداد 1394 ساعت 17 و 36 دقیقه و 23 ثانیه | نویسنده : شاعر رودانی

لطفا دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.